گارسن قهوه را آورد
دختر برای خودش شیر و شکر ریخت، پسر مثل همیشه تلخ می خورد.
- دلت تنگ نشده بود ؟
- می دونی که شده بود.
- واقعا ؟
- باز سوالای احمقانه شروع شد!
پسر قهوه اش را سر کشید، همیشه فنجان های کوچک را یکباره سر می کشید.
دختر همچنان با قاشقش ور می رفت.
- خیلی روزا کلافه میشم،
- واسه چی ؟
- از بلاتکلیفی!

- با من ؟
- نه، با عمه بزرگم، معلومه دیگه با تو!
دختر هم قهوه‌اش را خورد.
- من و تو قراره چی بشیم ؟
- یعنی چی ؟
- همیشه همینو میگی، ازدواج!؟
- همیشه باید دربارش بحث کنیم ؟
- تو که بحث نمیکنی، من بحث میکنم، تازه اونم با خودم.
- انتظار داری چی بگم ! الان زوده.
- برای کی ؟ من، تو، من و تو.
- من!
- آره برای من که زود نیست، مخصوصا که دو سال هم از تو بزرگترم.
- میدونی که ربطی به قضیه نداره.
- واقعا ؟
- سوال احمقانه، سوال احمقانه !
لحظه ای هر دو ساکت می شوند.
پسر به ساعتش نگاه می کند.
- می تونیم بریم موزه فرش ، هنوز بازه ها.
دخترفنجانش را بلند کرده بود و ته مانده های قهوه را نگاه می کرد.
- می تونیم همین جا باشیم و موضوع رو عوض کنیم.
پسر حرفی نزد.
- خب چه خبر از خواهرت ؟
- مهسا ؟
- دوست پسر بابا ؟
- آ ها، آره گویا الان با یکی هست.
- پس طلسمو شکوند.
- آره.
- دیدیش ؟
- نه.
- چه طورین ؟
- خفیف.
- راضی یه ؟
- آره گمونم، گیج تر شده.
و می خندد، دختر هم می خندد.
- تو سرما بستنی مزه میده، می خوری ؟